29/10/2008 Mechelen – La Habana

Na 10 uur vliegen, komen we eindelijk aan in La Habana, Cuba. In België na middernacht, hier nog maar net avond geworden. Bizar! Jetlag?

Cuba zou Cuba niet zijn als onze reservaties geen problemen opleverden. De vouchers die we op de luchthaven zouden krijgen, nope! Het hotel waar we zouden overnachten, nope! Gelukkig werden we gratis doorverwezen naar een ander hotel. Eentje met kamers zonder ramen en een pauw die de gasten wakkerhoudt, LEON!

Wel een onvergetelijke taxirit naar de stad gehad, die eerste indrukken zijn onbeschrijflijk.

Ook de heerlijke mojito’s op een swingend terrasje deden ons even vergeten dat we ook nog een huurauto geboekt hebben, aiaiai. Maar dat zijn zorgen voor morgen, zoals de Cubanen door het leven gaan. – Marjan

 

Foto’s:

2008-10-29 Mechelen – Havana

 

30/10/2008 La Habana

Malécon

De zoektocht naar een casa particular ging vlotter dan verwacht. De eerste die we vonden leek ons meteen perfect. Nadien bleek zelfs dat de lonely planet onze mening deelt.

Onze tocht door Habana was verbijsterend. We werden emotioneel van la izquierda (links) naar la derecha (rechts) geslingerd. De ene impressie na de andere heeft onze ogen en brein zonder stoppen overspoeld. Zoals de golven die op ritmische wijze tegen de Malécon (de legendarische zeedijk van Havana) opvliegen.
Eén ding is ons wel duidelijk: Habana zit vol contradicties. Architecturale juweeltjes, hotels en musea die meer weghebben van paleizen, maar ook armoede van de bevolking, die echt niet weg te stoppen valt achter deze facades. Eens je van de grote avenidas afwijkt, word je geconfronteerd met het echte leven in Habana. Openstaande deuren bieden je een glimp van donkere huishoudens waar het hard lijkt om financieel te overleven. Naast diepe gaten in de straat moet je niet raar opkijken bij het aantreffen van een reeds ontbindend honden- of kattenlijkje.

En toch, de Cubanen waar wij reeds een gesprek mee hadden, al dan niet in het Spaans, waren plezante, van een gezonde dosis humor voorzien, warme mensen. – Tom

 

Foto’s:

2008-10-30 Havana

 

31/10/2008 Habana – Cienfuegos

Autopista

Tijd om La Habana achter ons te laten en de rondreis te beginnen. Maar niet zonder… auto. Naast veel kosten, extra kosten, een verzekering, waarborg en andere betaald te hebben, is een auto in Cuba niet bepaald een groot gemak. Hoe geraak je in godsnaam Havana uit? Richtingaanwijzers kennen ze hier niet. Om over de rijstijl van de Cubanen nog maar te zwijgen.

Eenmaal op de autopista konden we eindelijk weer rustig ademen. Paard en kar, fietsers, koeien, prachtige old-timers, oude barakken, wandelaars en lifters op de grootste autopista van het land, daar kijken wij niet meer van op!
De -zeg maar speciale- sandwich especial in een bar aan de kant van de weg maakte het plaatje compleet. Na de afslag richting Trinidad/Cienfuegos (toen nog onbeslist) wonder bij wonder gevonden te hebben, kwamen we in het echte Cuba terecht: enerzijds idyllisch, anderzijds schrijnend. Als we dachten in Havana armoede gezien te hebben, hier hebben ze ècht niks, net een dak boven het hoofd.

Cienfuegos was op het eerste zicht niet je dat. We werden meteen door een jinetero (propper) naar een casa geleid die ons niet aanstond, in een too-perfect-to-be-true wijkje. De cocktail bij zonsondergang in het uiterste zuiderse punt van de Punta Gorda smaakte wèl. En het avondeten met zicht op zee is ook het vermelden waard, al was het uitzicht en de locatie beter dan het eten.

Terug in de casa beseften we gelukkig met welke lieve mensen we te doen hadden. Een babbel met de eigenaars gaf ons een zicht op ‘the system’ in Cuba. Informatie waarvoor de wereld liever haar ogen sluit… – Marjan

 

Foto’s:

2008-10-31 Havana – Cienfuegos

 

1/11/2008 Cienfuegos – Trinidad

Cienfuegos

Met een krop in de keel verlaten we de casa. Enrique (grootvader des huizes) heeft diabetes en elke kleinste wonde is een ramp. En wat kan ik meer doen dan ontsmetten en wat isobetadine achterlaten? Het feit dat ik hem verzorgde en de appreciatie die ik hiervoor terugkreeg, die sterretjes in zijn ogen, hebben me diep geraakt.

Tè veel empathie is dan ook weer niet goed. We hebben 2x lifters (dames) meegenomen en dat heeft ons ons dierbaar kompas gekost, alsook ons minder dierbare rubberen strookje van de binnendeur. Ach ja, shit happens.

We zijn uiteindelijk toch in Trinidad aangekomen. Na eindelijk begrepen te hebben dat je veel lekkerder bij casas zelf eet (en méér, dankje leuke Duitsers) hadden we een lang gesprek op ons dakterras over de schrijnende situatie van de Cubanen, de politiek in Amerika, de levensstijl van de Europeanen en nog meer van dergelijke intellectuele hoogklap. Toch fijn te weten dat ook Duitsers intelligent kunnen zijn.

Maar om toch maar onszelf te blijven hebben we dat achteraf ruimschoots gecompenseerd met wat cervezas op het dak van onze casa. – Tom

 

Foto’s:

2008-11-01 Cienfuegos – Trinidad

 

2/11/2008 Trinidad

Gisteren werden we maar niet losgelaten door een Cubaanse jinetero die ons kost wat kost een casa wou aansmeren. Behoorlijk irritant, maar if he uses us (hij krijgt commissie, lees: wij betalen meer) we use him. In Trinidad hebben veel huizen een dakterras met zicht op de ganse stad. We hebben dan ook casas bezocht tot we zo’n terras vonden. Ook de casa voor vandaag (tweemaal meer betalen is erover) heeft er eentje.

Onze vriend heeft ons voor vandaag ook een excursie verkocht. Beetje duur, maar wel een toffe ervaring. Een prachtige wandeling te paard door de ‘Valle de los Ingenios’. Tussenstop op een boerderij waar we zumo van suikerplanten mochten proeven een een plons in een mooie waterval. Ideaal om de armoede op Cuba even te vergeten en te genieten van Cuba’s andere kant: prachtige natuur. De allergie voor paarden kreeg ik er gratis bij, hatchie! Alsook de mooie rode gekraste benen, sexy!

Als we eerder nogal negatief waren over Trinidad, is dat nu verleden tijd. Een mix van Cubanen en toeristen vind je enkel in de Casa de la Musica. Geweldige sfeer, Cubaanse live muziek, mojito’s… en Antwerpenaren. Daarvoor kom je naar Cuba!

Zeker ook het vermelden waard is onze eerste smakelijke maaltijd in dagen. Gemaakt door onze oh-zo-lieve señorita des casas, Milagros (of toch door haar kokkin)! – Marjan

 

Foto’s:

2008-11-02 Trinidad

 

3/11/2008 Trinidad

Gisteren precies toch net iets tè veel aan de mojito’s gezeten… Vandaag was een baaldag. Het werd mij allemaal net iets te veel. Ik wou nog maar één ding: zo ver weg als mogelijk van Trinidad. Centro Historico: je kan geen 5 stappen zetten of je wordt aangesproken door een jinetero om ergens te eten. Ze spreken je vriendelijk aan en als je neen zegt gunnen ze je geen blik meer. Was het de vermoeidheid? De kater? Ik zat er even helemaal door en de Cubanen konden mij gestolen worden. Ik was kwaad voor het feit dat ik als een wandelende dollar bekeken werd.

In Cuba moeten toeristen dan ook voor alles betalen, op het belachelijke af. Zelfs een vlucht naar een godvergeten strandje kostte ons parkinggeld aan de parkeerwachter van de parqueo oficial (lees: een zanderig terreintje met zelfgemaakt hokje en een oud ventje die er even overtuigend uitzag als een banaan die zichzelf een cocosnoot noemt). Zelfs twee britten die er met hun fiets toekwamen, konden deze plicht niet ontlopen. We konden het niet laten om de prijs te halveren toen hij ons vroeg of zijn vriend mee terug naar Trinidad kon rijden. Ik moest even het gevoel hebben dat ik iets van hen terugnam. Apartheid geldt in twee richtingen.

Vroeg gaan slapen, dat was het enige wat mij nog boeien kon. – Tom

 

Foto’s:

2008-11-03 Trinidad

 

4/11/2008 Trinidad

Onze dag begon niet zo goed toen we moesten vernemen dat onze kamer -die we nog een nachtje meer wouden boeken- verhuurd was. Toen we merkten dat onze Milagros zich er slechter bij voelde dan wij, waren we toch geraakt en zijn we met alle plezier ingegaan op de invitatie om ‘s avonds voor “a special price” op haar terras te gaan eten.

Maar eerst even weg van Trinidad. Uitblazen in de prachtige Topes de Collantes. Een stevige hike door de bergtoppen die de stad omringen en een frisse duik bij een waterval. Wederom verandert mijn beeld van Cuba naar een prachtig paradijs op aard.

Eenmaal terug in Trinidad, kwamen we uiteraard onze trouwe Jordenis (de jinetero die aan ons al heel wat verdiend heeft) tegen en die heeft ons de weg naar onze nieuwe casa -gewoon voor niets, zo zijn ze ook moet ik toegeven- getoond. Ditmaal hadden we het gevoel een soort wederzijds respect te ervaren. Een pintje kon hem wel plezieren.

‘s Avonds hebben we met het Britse paar dat onze kamer ingepikt heeft, gegeten. Hun naam zullen we nooit weten. Nadien heeft een stevige babbel met Milagros, in het Spaans weliswaar, ons wéér een beetje meer inzicht in de schrijnende situatie van de Cubanen gegeven. Het socialisme dat totaal faalt en resulteert in een dualistische economie. Die van diegenen die een casa bezitten en diegenen die dat niet doen. Een hiërarchie die totaal indruist tegen het systeem. Het voordeel van het stelsel is dat er geen mensen op straat leven. Maar waar ligt de grens van de straat? Een hut met juist een dak en voor de rest niets, is dat dan menswaardig? – Tom

Wist je dat: 1x per drie maand krijgen de Cubanen 1 stuk zeep.

 

Foto’s:

2008-11-04 Trinidad

 

5/11/2008 Trinidad – Playa Larga

Milagros en Anna

Met een gemengd gevoel verlaten we Trinidad. Nog niet helemaal bekomen van onze wrok-gevoelens, en toch met pijn in het hard afscheid moeten nemen van lieve Milagros en Anna, en de Obama-fans uit de huidige casa. Nog even foto’s genomen van een net ontdekt en hustle-free pleintje. Is Trinidad dan toch in ons hart binnengedrongen?

Obama is gewonnen trouwens, althans zo luidt het hier. Goed nieuws voor onze -hoe langer hoe meer- geliefde Cubanen. Benieuwd wat het zal brengen. Cuba libre?

Op de weg naar Playa Larga herontdekken we de idyllische wegen van Cuba. Dezelfde weg terug, maar mooier en mooier. Leuk om het gevoel te hebben dat we het eiland beginnen te kennen.

Playa Larga is op het eerste zicht nogal schokkend. Beetje een vuil spookdorp, vergane glorie. Ook de mensen zijn er koeler: enkel een casa als we er ook avondeten bijnemen (= CUC 10 pp)*, slik. Maar een casa met het strand in de achtertuin (jawel!) kunnen we niet weigeren. Zeker niet als blijkt dat het dorp het door de orkanen Gustav en Ike zwaar te verduren heeft gehad. Dat verklaart veel van het puin in de straten, de dode ontwortelde bomen hier en daar, en de hoopjes stenen waar een huis zou moeten staan.

Allebei een beetje geprikkeld vertrokken we op snorkelavontuur. Mooie vissen, prachtige koralen en be-palmboomde stranden, waar we rustig alleen konden zijn.

‘s Avonds in slaap vallen met het geluid van de golven. How good can life be! – Marjan

 

* In Cuba geldt er een dubbele economie. Toeristen betalen in CUC (Cuban Convertible dollars), die in waarde te vergelijken valt met de euro. De plaatselijke munteenheid is de peso (1 CUC = 25 peso). Met de CUC heb je meteen ook toegang tot zaken die je met peso’s niet kan bekomen zoals zeep en tandpasta, en die voor Cubanen gewoonweg niet betaalbaar zijn. Als je weet dat hun maandloon zo’n 270 peso bedraagt, is het geen wonder dat meer en meer Cubanen hun job opgeven om zich op de toeristen te werpen. Als je de rekensom maakt, is één maaltijd voor ons een maandloon voor hen.
Hoe lang kan dit systeem nog blijven duren?…

 

Foto’s:

2008-11-05 Trinidad – Playa Larga

 

6/11/2008 Playa Larga

De dag begon met een lichte teleurstelling. We zijn in Playa Larga gebleven voor de duizenden flamingo’s die de lonely planet ons beloofde. Toen we deze excursie wilden boeken, bleek het echter niet de juiste tijd van het jaar! De alternatieven lieten ons koud.

Nu heeft de lonely planet meestal wèl gelijk, en fietsen (illegaal) huren in de casa zou geen probleem mogen zijn. Zo hebben we de hele buurt op z’n kop gezet. Eerst op zoek naar een fiets, dan naar een slot. Many thanks aan de mensen van onze casa, en de buren, en de buren van de buren.

Met onze tandem hadden we als doel Playa Girón (beter bekend als de Varkensbaai) voor ogen. 12 km, zo dachten we, was dat even fout gedacht. Een foto trekken hier, ff snorkelen daar, zo geraken we natuurlijk geen stap verder. En zelfs al fietsen we erop los, geen varkensbaai in zicht. Wèl zwetend als een varken gaven we het op, tijd voor een mojito. Ook tijdens de terugweg hadden we het zwaar te verduren, al zingend hielden we ons recht.

Zin in nòg een cocktail! Gewoon een fles rum bovenhalen is genoeg blijkbaar. Momenteel is het viergeslacht van de casa met een blender en hopen fruit in de weer. En wij zitten er vrolijk bij, nog nagenietend van ons zalig dagje. Dat belooft een gezellige avond te worden, mèt wederom het geluid van de zee op de achtergrond. – Marjan

 

Foto’s:

2008-11-06 Playa Larga

 

7/11/2008 Playa Larga – Viñales

Voor we vertrokken was het absoluut nodig een kiekje te nemen van de vier generaties dochters. Grootmoeke, Moeke, Marieta en dochter Marianna. Schitterend hoe de dames zich stiekem opgemaakt hadden omdat ik hen de dag ervoor gezegd had dat ik hen zou fotograferen. Pas toen we iedereen uitvoerig gekust en geknuffeld hadden, konden we vertrekken richting autopista. De autopista, aiaiai…

Halfweg de rit heeft onze kleine coche het laten afweten. Totale paniek. Exact 5 minuten heeft het geduurd. Ik was al op weg om naar de huurmaatschappij te gaan bellen en blijkbaar is het een goed idee een hulpeloze vrouw achter te laten. Zoals ik al zei, 5 minuten en een Cubano had de motor alweer aan de praat gekregen.

Eenmaal terug vertrokken dachten we veilig te zijn, maar de goden waren ons niet gunstig gezind. Ring van Havana, platte band. Wederom panique totale. Maar ach, ook hier gold de regel van 5 minuten. En 2 CUC, da’s wat het mij gekost heeft om de band te laten maken. Alles blijkt goedkoper als je een Cubaan bij de hand hebt.

Eenmaal aangekomen in Viñales waren we minder blij toen we in een casa toekwamen alwaar we de maaltijd konden delen met duizend vliegen. Echt lekker was het niet te noemen. Gelukkig kan de Mojito en een leuke babbel met een gekke Cubaan downtown veel goedmaken.
“Laten we nog maar een dagje blijven” dachten we zo bij onszelf… – Tom

 

Foto’s:

2008-11-07 Playa Larga – Viñales