Gisteren precies toch net iets tè veel aan de mojito’s gezeten… Vandaag was een baaldag. Het werd mij allemaal net iets te veel. Ik wou nog maar één ding: zo ver weg als mogelijk van Trinidad. Centro Historico: je kan geen 5 stappen zetten of je wordt aangesproken door een jinetero om ergens te eten. Ze spreken je vriendelijk aan en als je neen zegt gunnen ze je geen blik meer. Was het de vermoeidheid? De kater? Ik zat er even helemaal door en de Cubanen konden mij gestolen worden. Ik was kwaad voor het feit dat ik als een wandelende dollar bekeken werd.
In Cuba moeten toeristen dan ook voor alles betalen, op het belachelijke af. Zelfs een vlucht naar een godvergeten strandje kostte ons parkinggeld aan de parkeerwachter van de parqueo oficial (lees: een zanderig terreintje met zelfgemaakt hokje en een oud ventje die er even overtuigend uitzag als een banaan die zichzelf een cocosnoot noemt). Zelfs twee britten die er met hun fiets toekwamen, konden deze plicht niet ontlopen. We konden het niet laten om de prijs te halveren toen hij ons vroeg of zijn vriend mee terug naar Trinidad kon rijden. Ik moest even het gevoel hebben dat ik iets van hen terugnam. Apartheid geldt in twee richtingen.
Vroeg gaan slapen, dat was het enige wat mij nog boeien kon. – Tom
Foto’s:
 |
| 2008-11-03 Trinidad |
